Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Uzayan yollar boyunca yüreğimizde ruhumuzda açılan onulmaz yaralarla aşka sevdaya umuda yolculuk ..
yeniden sayfada olmanın güzelliğiyle. Sevgiler Volkan.
anladım ki hayat bu çıkmazda
hiç bir noktasını birleştiremediğimiz
eğrilerden ibaret..
/umut/
----
Tekrarlıyarak okuduğum çok güzel ve özel şiirlerden biriydin derin anlamlar içeren ...Ellerinize duyarlı yüreğinize sağlık Sn Volkan Aksal
tam puanla
büyük bir keyif ile okudum adeta okurken şiirin içinde kendimi harmanlanmış gibi hissettim. tam puan ile selamlıyorum sizi ve güzel şiirinizi.
Ustalıkla yazılmış büyük bir keyifle okudum sizi kutluyorum saygılar.
Aynı keyifle tekrar okumak çok güzeldi. teşekkür ederim.
Sevgili Volkan,Bu dizeleri hangi kelimeler ile ifade edeceğimi bilemedim. O yüzden fazla söze gerek duymadan tek kelimeyle mükemmel...Bu arada memnuniyet belirten ifadeler ile okuduğum sayılı kalemlerin içindesiniz.Kaleminiz kutluyor ve başarılarınızın devamını diliyorum.
Ne denilir biliriz /inanmak başarmanın yarısıdır /
Bütün kara bulutlara inat hala avuçlarımızda açan umudu kırmadan ,inciltmeden taşabilmek en doğrusu.bu şiirde olduğu gibi ...
Kaleminizden şiir okumak güzel etkiler bırakıyor insana ,sayfanızdan acabalarla ayrılarak tabiki ... yine müthiş bir şiirdi ve ben yine yine teşekkür ediyor,saygılar gönderiyorum efendim .
An be an yaşamın sesi..uzayan yollar boyunca en yükseklerden en diplere ve en derinlerdeki çizgilerde var olan yürek sesi..Umuda yürüyüş bütün karanlık gölgelerin eşliğinde..Muhteşemdi Volkan Yüreğine sağlık.. Sevgiler..
yaşam dilimimizi bir yol olarak düşünürsek; her günümüzde bizi etkileyen olumlu ya da olumsuz görüntülerle karşılaşıyoruz. Umutlar, mutsuzluklar, çıkmazlar, güzellikler. Duyarlı bir yüreğe sahipsek eğer, mutlaka etkilenip yaşamımızda dönüm noktaları oluyor. Kimisi şiire dalıyor, kimisi başka tesellilere. Yolun sonu hep, umuda çıkmalı ama hep. Emeğine, kalemine sağlık.
O kumdan kaleler kadar dayanıksız nesillerdir ağlayan, ağlatılan. Hakları göz göre göre çalınan.
Onlardır azap kuyularına terk edilen, onlardır gecelerin koynuna itilenler.
Dünü, bu günü, yarını çalındı onların
Ah onlardır kumdan kaleler de ömür törpülerim...
Sevgili Volkan kutluyorum kaleminden güne düşen harika bir şiirini daha okuma bahtiyar lığın dayım...
Sevgilerimle dostum...
Bu şiir ile ilgili 42 tane yorum bulunmakta