Uzaktan Sevmek Şiiri - Hamit Atay

Uzaktan Sevmek

Gözlerim değmez ellerine,
Sesin dokunmaz tenime,
Ama bil ki —
Kalbim hep orada,

Bir bakışının gölgesinde...
Uzaklardan izlerim seni,
Bir fotoğrafın sessizliğinde,
Bir şarkının kırık nakaratında,

Adını söylemeden anmak gibi,
Sana dokunmadan yaşamak gibi…
Yaklaşsam, bozulur büyü belki,
Uzakta kalmak en yakınım sana.

Çünkü bilirim, bazı sevgiler
Yanına varınca eksilir,
Uzakta kalınca büyür.
Bir ses duyarım rüzgârda,

Ben buradayım," der gibi,
Oysa kimse yok…
Sadece seni sevmenin sessizliği var,
Ve ben o sessizliğe alıştım artık.

Kimi geceler gözlerim dalar karanlığa,
Kendi gölgemle konuşurum,
Belki o da şimdi beni düşünüyordur,” derim,
Bir umutla tutunurum zamana,

Seni sevmek yetiyormuş meğer insana.
Ellerim titrer, uzanmak ister,
Ama mesafeler gülüp geçer bana.
Ne var ki, yüreğimde senin yerin

Hiçbir zaman uzak değil aslında.
Sen orada ol, ben burada,
Kalplerin yolu aynıysa,
Mesafe ne yazar dünyada...

Uzakta da olsa bir gülüşün yeter,
Bir hatıran düşer geceye,
Ben yine içimden sarılırım sana,
Kimseler bilmez,

Ama ben seni uzaktan da olsa,
Gerçekten, derinden, sessizce severim...
Hamit Atay