Uzaklar - Yakınlar Şiiri - Suat Çiçek

Uzaklar berrak,
Uzaklar nettir
Bazen sis çökse de
Ardı yine güzelliktir

Yakınlar sığ su gibidir
Hemen bulanıklaşır
Ekseri toz duman olur
Devirebilir ne varsa

Yakınlar bazen imtihandır
Uzaklar belki bir nefes
Hasmın hası ekseri yakındandır
Kimi vakit can bildiğin candır

Habil ve Kabil ile başladı
Bu imtihan serüveni
Yusuf’un hikayesi ki
Hayatın en has olanı

İsa ile İskariot
Ya Sezar ile Brütüs
En içten bir “ah”
Sende mi Brütüs

Bir amca vardı, en yakındı
Ama ateşi en çok o yaktı
Hak sözü duyduğunda
Taşı ilk o fırlattı

Kerbela çölü
Yakınlığın kaynadığı yer
Susuzluk, kan ve hilâl
Aynı kıble, aynı dil
Kılıç yakından indi

Fetihler sultanı
Çağların destanı
O mübarek naaşı
Nasıl da unutuldu
Taht boşluğu
Onu da vurdu

Genç Osman…
Sokullu..
Ve daha niceleri…
Adları kaldı, dersleri ağır…
Yakınlar zorlu imtihan…
Uzaklar hicret…

Uzaklar berrak, sisler geçici
Uzaklar nefes, aydınlık ve net
Yakınlar bulanık, bazen kor ateş
İşte dünyanın en garip yüzü
İyi ki var ilahi adalet,
Sonu sabır ve selamet…

Belki sen de tattıydın
İnsan olmanın yükünü…