Uzaklar Seni Benden Alamaz

Şimdi orda saat kaç bilmiyorum...
Hangi rüzgar saçlarını dağıtıyor, hangi yağmur ıslatıyor yürüdüğün yolları, haberim yok.
Dedim ya, aramıza koca bir ömür koydular.
Yolları çizdiler, sınırları çektiler, üstüne bir de 'hasret' dediler adına.
Kolay sanıyorlar...
Sesini duymadan nefes almayı, yüzünü görmeden sabahı etmeyi kolay sanıyorlar.

Sen ordasın, ben burdayım.
Arada ne kadar ray varsa, ne kadar asfalt dökülmüşse üst üste,
Hepsini birer birer adımlıyorum hayalimde.
Bazen bir tütün kağıdının kenarına karalıyorum adını,
Bazen hiç bilmediğim bir sokağın çıkmazında karşılaşıyorum gölgenle.
Seni sevmek diyorum...
Seni sevmek, yasak bir kitabı saklar gibi saklamakmış meğer.
Kimseye anlatamadan, kimseyle bölüşmeden,
Kendi yangınında kendi küllerini savurmakmış.

Hani derler ya, 'insan yaşadığı yere benzer' diye...
Ben sana benzedim artık.
Gülüşün kalmış yüzümün bir kenarında,
Hüznün çökmüş omuzlarıma.
Uzaklık dediğin nedir ki?
Bir biletlik yol, üç beş saatlik mesafe...
Ama yürek öyle demiyor işte.
Yürek, attığın her adımda 'o nerede?' diye soruyor.
Cevap veremiyorum...
Yutkunuyorum, geçiyor.
Ya da öyle sanıyorum.

Bak, bu akşam da bitiyor işte.
Yine bir gün daha eksildi ömürden, ama senden bir zerre eksilmedi.
Aksine, her geçen dakika biraz daha çoğalıyorsun içimde.
Biraz daha devleşiyorsun.
Seni sevmek; bir kentin tüm ışıklarını söndürüp,
Sadece senin hayalinle aydınlanmakmış.
Varsın gelmesin o vuslat...
Varsın yollar hiç bitmesin.
Ben senin yokluğunu bile,
Başkalarının varlığına değişmem artık.

Şimdi her neredeysen...
Hangi pencereden bakıyorsan bu geceye,
Unutma...
Burada, bu karanlık odada,
Seni uykularından vazgeçecek kadar çok seven biri var.
Yorgun, kırgın ama bir o kadar da seninle mağrur...

Haydi...
Kapa gözlerini.
Bu gece de hayallerimde misafir edeyim seni.
Çayımız soğumasın, umudumuz kırılmasın.
Uzaklardan da olsa,
Yüreğin yüreğime değsin yeter...

Eyvallah...