Uzaklar Seni Benden Alamaz

Şimdi orda saat kaç, bilmiyorum...
Hangi rüzgar saçlarını dağıtıyor, hangi yağmur ıslatıyor yollarını?
Haberim yok.
Aramıza koca bir ömür, aşılmaz yollar ve keskin sınırlar koydular;
adına da "hasret" dediler.
Kolay sanıyorlar...
Sesini duymadan nefes almayı, tenine değmeden yaşamayı kolay sanıyorlar.

Sen ordasın, ben ise tam burada.
Aradaki tüm o tozlu yolları her gece hayalimde adımlıyorum.
Seni sevmek;
Yasak bir kitabı kalbinde saklamak, kendi yangınında sessizce kül olmakmış meğer.
İnsan yaşadığı yere benzer, derler ya; ben artık tamamen sana benzedim. Gülüşün yüzüme mühürlendi, hüznün omuzlarıma yük...

Uzaklık ne ki? Nihayetinde bir biletlik yol...
Ama yürek öyle demiyor.
Attığım her adımda "O nerede?" diye fısıldıyor.
Yutkunuyorum, geçiyor; ya da ben öyle sanıyorum.
Bak, bir gün daha eksildi ömürden ama senden içimde bir zerre bile eksilmedi.
Seni sevmek;
Kentin tüm ışıklarını söndürüp sadece senin hayalinle aydınlanmakmış.

Varsın gelmesin o vuslat...
Ben senin yokluğunu, başkalarının sahte varlığına asla değişmem.
Şimdi hangi pencereden bakıyorsan bu geceye, unutma:
Burada, seni uykularından vazgeçecek kadar çok seven, seninle mağrur biri var.

Hadi, kapat gözlerini; bu gece de hayalime misafir ol.
Çayımız soğumasın, umudumuz kırılmasın. Uzaklardan da olsa, yüreğin yüreğime değsin yeter...

Eyvallah.