dövündü ağaçlar bir sabah namazında
gözleri koyu karanlık bir annenin
bir yaprak düşüyordu dalından
cansız düşerken toprağın bağrına
uzak evde dizler dövülüyordu
bir annenin gözleri yanardağdan farksız
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




bir tabut omuzlarda
üstü yeşil örtülü
bir anne kaybederken evladını
diğer anne bir evlat kazanıyordu
soğuktu cansız beden
toprak ise ölüm kadar soğuk
herkesin yüzü soğuk
İBRETLİK BİR ŞİİR GÜZEL KALEME ALMIŞSINIZ TEBRİKLER
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta