Sîne denen sürahiye fitne dolmuş ey gönül
Kin dağına otağ kurup kışlayandan uzak dur
Nazargâh-ı ilahîye arsız olmuş "Bey" gönül
Hoş gelene mezhep sorup dışlayandan uzak dur
Hayy’dan gelen haslet ile bezeyerek özünü
Sebat eyle menzilinde ukbaya dik gözünü
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta