Pozantı'dan hızla geçiyor zaman, çilli
ganimet kuşlarını katmış da önüne: iz
şimdi mi, sonra mı kış, kim biliyor
tanrı güzel seviyor hayatı; nöbette
yüreğimdeki vadiye akıyor eski bir hayal
(ben ölüme gitmem diyen hani, var mı...)
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Keşke zaman ganimetimizi barış içide günlere çekebilsek.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta