UZAK
Bulutsu bir ağlayış demleniyordu yüzümde. Hüznün
yaban yalvarısıydı belki de çaresizleşmiş sanallıkta. Burgacın düğümü bu, sözün kendine ihaneti. Yazının keşfi...gerçeğin küfü... Yakın olanın ölümü. Ben uzak elbette...rengi benden olsun.
Uzak bir hüzün besleniyordu içimde. Düş’ün yazıya dönüşen güzelliği...gerçeğe uzaklığı. Yakının özlem histerisi. Harflerin ölüm dansı. Seslerin sis yaratması
Ben uzak elbette...uzak ama rengi mavi.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta