insanlar bana yakın olanları,
buralarda değiller; uzak...
hatta bu iklimlerde de değil,
öldüler, öldürüldüler....
bende mi öleyim.
bir bilinmeyenin kurşunu ile.
sevmeyi ve insanlığı kıyısından yaşamış,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bazen yaptıklarımız için insanların hiç bir şeye değmediği çabaların boşa gittiği düşünülür ve bir yılgınlık kaplar insanın içini...bunun için mi? bunca uğraş deriz. Ama öyle yetişmişizdir ki donanımlarımızı, yüreğimizide eklediğimizde yine de bir şeyler yapmak için çabalar dururuz... en azından kendi içimizde daha huzurlu oluruz derim... Sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta