insanlar bana yakın olanları,
buralarda değiller; uzak...
hatta bu iklimlerde de değil,
öldüler, öldürüldüler....
bende mi öleyim.
bir bilinmeyenin kurşunu ile.
sevmeyi ve insanlığı kıyısından yaşamış,
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bazen yaptıklarımız için insanların hiç bir şeye değmediği çabaların boşa gittiği düşünülür ve bir yılgınlık kaplar insanın içini...bunun için mi? bunca uğraş deriz. Ama öyle yetişmişizdir ki donanımlarımızı, yüreğimizide eklediğimizde yine de bir şeyler yapmak için çabalar dururuz... en azından kendi içimizde daha huzurlu oluruz derim... Sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta