Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Geceleri gözlerimi kapattığım anda
Açlıktan çocuklar ölüyor Afrika’da.
Ölümün pençesinde çaresiz çocuklar
Buruk bir tebessüm göndererek uygarlığa
Soru işaretleri çiziyorlar boşluğa
Ürkek, umutsuz, donuk bakışlarıyla
Ve aynı zamanda hac daki müslüman kardeşlerimiz kestikleri hayvanların etlerini ulaştırmıyorlar oralara...
kutluyorum duyarlı kalemi yüreği.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta