Ben nefes alarak,
Telaşsız ve kalbi kırık
Ümidin ümitsizliğinde nefesimi tutuyorum.
Gözümü bile kırpmadan
O yola bakıyorum uzun uzun
Kuşlar, ağaçlar, kedi, köpek, yabancılar...
Çok gürültülü de bir sensizlik geliyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Teşekkür ederim.Sevgiler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta