Aydınlık örtüyor kelimelerin görünürlüğünü,
Geceleri daha bir belirginleşiyor acılarımın okunaklığı,
Üstelik ayı da sildim, attım defterimden,
Artık bir hatrı yok kelimelerimin belleğinde.
Çürümüş parmaklarıma bağışlanan bir kalem,
Nasıl gebeyse kelimelere,
Küflü tırnaklarımı da geçiriyorum kelimelerimin üzerine düşen gecenin siktir git mavisine!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta