Anahtarım oldun!
Seninle açtım içimin kapılarını, kendime girdim. Sonra ne yaptın? Bırakıp gittin beni.
Çıkmak istiyorum, çıkamıyorum, kapılarım kapalı, kendimde mahpus kaldım.
Kendi dehlizlerimde geziniyorum. Bir aydınlık, bir karanlık... Önüme ne çıkacak, bilmiyorum.
Her gölgeli alan korkutuyor beni, ucubeler çıkacak sanıyorum, birden fırlayacaklar önüme.
Zora soktun beni, kendimi tanımaya zorladın. Bu yetmezmiş gibi, beni uykumdan da ettin. Uyuyordum her şeyden habersiz, uyandırdın.
Şimdi tedirginim artık, adı bilinmedik kaygılarım, kitaplara yazılmamış korkularım var.
Öyle sevdalar vardır, biter baslar;
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten
Devamını Oku
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta