Bazı kokular, insanın tenine değil, ruhuna siner.
Sana dair ne varsa, en çok bu kaldı bende.
Kelimelerle anlatamadığım bir şeysin artık.
Ne bir adın var içimde, ne bir yüzün.
Sadece kokun, uykuma sinen kokun.
Her gece, sessizliğin tam ortasında dolanıyor odada.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta