Karanlıktı henüz sabaha daha vardı
koridorda bir lamba gibi yanıyordum
kapının önünde delirircesine korkuyordum
kendimi dışarı atmak istiyordum
kaçıp kurtulmak istiyordum
amansızca peşimdeydi ecel kaçkını bir düş
ellerim bende değildi ayaklarımsa kesikti
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta