Mavi Deniz - Hakkında Yazdığı Tanıtım Yazısı

Şimdi hayatımın en uç , en imkansız , en uzak görünen o istediğim yerindeyim.
Kendimle arkadaş olmaya çalışıyorum.Kendimle yemek yemeğe ,
kendimle alışveriş yapmaya , kendime bi kahve alıp kendi falıma bakmaya,
kedimle keyif yapmaya , kendi omzumda ağlamaya , kendimle gülmeye ,
çıkıp kendimle biyerde oturup uzakları izlemeye ,çıkıp kendimle kısa yürüyüşler yapmaya,
düşecekken kendimin ellerinden tutmaya alışmaya çalışıyorum.
Şimdi arayıp hadi çıkalım diyeceğim kimsenin olmadığı fikrine alışmaya çalışıyorum.Ağlamıyorum…

Şimdi burada sadece kendime güvenmeye alışıp , babana bile güvenme diyenleri hatırlamaya çalışıyorum.

Şimdi ben hayatımda ki herkesi yeniden yerleştiriyorum kalbime.Kendimin ellerinden tutup ,
değerlerimi değiştiriyorum şimdi.

Telefonu elime alıp aynı hızla bırakıyorum yine , oturup kendimin ellerinden tutuyorum.
Hala annemi çok özlüyorum ama Artık ağlamıyorum.

Ben kendimin rüyasıyım…Hayatımın rüyası benim yaptıklarım.Ve yaptıklarım yarınlarım…

Kendimin ellerinden tutuyorum ve artık ağlamıyorum…

''Benim işim beklentilerimi gerçeklere uydurmaktır
,Gerçeklerin düşüncelerime uygunluğunu sağlamak değil'' diyorum.

Derin bi nefes alıyorum .Kendimin ellerinden tuyorum…

hayatımın tamamında olduğu halde şuanda yanımda olmayan ve hayatımın 3/1ini birlikte geçirmeme
rağmen tek bi kere aramayan ve okuduklarında kendilerini bilecek olanlara da
teşekkür etmekten başka söyleyecek bişey aklıma gelmiyo.

Bu kadar uzaktayken bile beni yalnız bırakmayan herkese teşekkürleeeeeeeeeeerrrrrr

                              &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


merhabalar olsun ak kağıt;
kara kalemle bütün hüznümü,bütün sevincimi,bütün tasa ve heyecanlarım üzerine çaldığım kağıt.selamlar olsun,noktalarımı birleştiren çizgi!selamlar olsun,elime yüreğime,bedenime,varlığıma anlam katan kalem !selamlar olsun size insancım bütün duygular duyarlılıklar!
  uzun zaman oldu,hasret gidermek gerek.içimi dökmeyince paslanan bütün ellerimle ,yazmaya vakit bulamayınca sönen bütün heveslerimle hasret gidermek gerek.meğer ne zormuş mühür basmak yüreğin diline.bi daha açılmayacağını sanıp kaleminden başka her insana her kulağa,her varlığa  dert yanmak.meğer ne zormuş sevememek kendine ihtiyacın olduğu vakitlerden en zorunda meğer ne büyük özlem beslermiş insan paslanınca içinde insanlığı.
  uzun zaman oldu,dile dökmek gerek.gecelerin zifiri karanlığında  boş yere inen gözyaşlarını...bir dost ararken yanıbaşında,dostluklardan nasibini alamayan insanları... bir dost ararken bir dost,dostuna sahip çıkamayanları,diline sahip çıkamayanları...dil yarasını bıçak yarasından öte...ruhun gıdasını ezgisizlikten pas tutmuş küp tutmuş yada... dile dökmek gerek evet şimdi ak kağıda kara kalem çalmanın zamanı.!
  dünya boşuna dönüyormuş meğer,insanlar adımlara gem,gözlere kilit vururken.gözlerin ferini çalarken karanlıklar.insan boşuna yaşarmış meğer.dünyayı harcamaktan öte bir şey yapamazken ve veremezken borcunu yaşadığı alemeborcunu ödemesin istemez,kendine bile hayırlı olamazken boşuna yaşarmış meğer.
  insanların dilinde aynı sözcük şüphe verici bir sözcüğü sarfederken bile kendinden bu kadar emin görünmek niye?varlık ile yokluk arasında bir sesizliği bir verimsizliği,adım atarkenki çelimsizliği gözler önündeyken bu kadar kendine güven niye?insanlık anlaşılmaz bir boyut.yada ben ait olduğum sınıftan memnun değilim...
  şimdi verimlilik zamanı,bir insanı değil bir inaslığı sevmek zamanı.bir insan için değil,tüm insanlık için gönül verme zamanı.yoldaşlarım olmayı ezelden kabullenmiş olanlara şükranlarımı,korkanlarada allahtan mantık arayışlarını diliyorum.eninde sonunda fak edeceklerki dünya ölümlü varlıkların beşiğidir.beşiğe anlam katmadan bu süreci tamamlamak aslında sürecin anlamsızlığını gösterir.yaşandığı süre içinde bu beşiğe bir çentik atma zahmetini bile göstermeyenler anlıyacaklar ki
            .........bizde iş yok be kardeşim borşluyuz biz yaşamın kendisine...
mavi