Küçük bir çocuk varmış hep hırsızlık yaparmış
Etrafındaki herkes hep onu pohpohlarmiş
Böylece yıllar geçmiş birgün hırsız tutulmuş
O kadar suç yapmışki idam hükmü verilmiş
Son isteğine cevap anasını görmekmiş
Getirilmiş ana ağlayıp sızlıyarak
Hırsız dönüp demiş ki ana hiç tasalanma
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta