Utanmayı Unuttuk Şiiri - Zeyno Garagız

Utanmak zayıflık değildir aslında bilyomusunuz,
insanın kendine koyduğu en sessiz terbiyedir.
Çünkü utanmak, bir başkasının canını fark edebilmektir.
Söz söylenmeden önce durabilmek,
adım atılmadan önce tartabilmektir.
İnsanı tutan bir duvar değil,
taşkınlığı engelleyen bir kıyıdır.

Bugün utanmak unutulduğu için
her şey söylenebilir hale geldi.
Her davranış savunulabilir oldu.
Yanlış, doğru kılığına girdi,
kırmak, dürüstlük diye sunuldu.
Oysa utanmak,
Ben merkezde değilim demektir.
Karşısında bir başkası olduğunu bilmektir.
Vicdanın dilidir utanmak, aklın değil.

Utanmayan insan cesur değildir,
sınırsızdır.
Ve sınırsızlık erdem değil,
dağınıklıktır.
Bir toplum utanmayı kaybettiğinde
ayıp kavramını değil,
ölçüyü kaybeder.
Ölçü gidince adalet bulanır,
söz hoyratlaşır,
insan insanın yükü olur. Asıl güç,
yanlış yapmamakta değil,
yanlış yaptığını anlayabilmektedir.
Asıl olgunluk,
yüksek sesle haklı çıkmakta değil,
sessizce özür dileyebilmektedir.

Utanmak, insanı küçültmez.
İnsanı yerli yerine koyar.
Kendisini her şey sanmaktan alıkoyar,
başkasını hiç saymaktan kurtarır.
Ve belki de en çok bu yüzden
utanmak bir meziyettir,
İnsanı insan sınırında tutar.
Bugün gidişat kötüyse,
sebebi utanmanın unutulmasıdır.
Çünkü utanmanın olmadığı yerde
ne vicdan uzun süre yaşar, ne saygı.
Utanmak, nefsin kapısını aralayan
anahtardır.

Zeyno Garagız kãlemi
Zeynep Senem