Şurada, tepelerin ardında,
Hani uyuyan bir şehir vardı,
Hatırlasana…
Kaldılar bir zamana kadar,
Derin uykularda.
Hiçbir şey yoktu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler
Bir birine baktılar:
Alem başka,durumlar başka.
Uyandıkları dünya başka.
Çılgın ve şaşkın olarak,
Büyük pişmanlık duyarak,
Mahşere koyuldular.
Çok güzel ve içten dizeler beğenerek okudum aynı zamanda Yedi Uyurlar (Ashab-ı Kehf) kıssasını hatırlattı bana, can-ı gönülden tebrikler selamlar.
çok güzel olmuş acaba ashabı kehf ten mi bahsediyorsunuz onu hatırladım....selamlar
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta