Şaşırma bekrinin hocalığına,
Fare aslan olmuş, tavşan at olmuş,
Dünyanın çivisi çıkmış yerinden,
Puştu, pezevengi “er” zevat olmuş! ...
Milletim, sultanım, tacımsın diye,
Ekmeğini çalıp, hödüklüyorlar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta