Ütülü Bir Cümleden İbaretti

Adamın dibi” dediniz
oysa o söz, kirli bir gömleğe geçirilmiş,
ütülü bir cümleden ibaretti.

Lekeyi sakladı sandınız,
ama leke, sözü de kirletti.
Alkışlarınız bir yağmur gibi yağdı üzerine;
fakat paslı vicdanı
bir damla arınmadı.

Siz göğe bakarken
yer, onun izlerini saklamadı.
Bir adamı övmekle
adam olunmaz.
Bir karanlığı güzellemekle
gece aydınlanmaz.

“İyi insandır,” dediniz,
iyi kelimesini yorarak,
harflerini inciterek…
Oysa iyilik,
arkasından konuşulmaz;
önünde susulmaz haksızlığın.

Gölgesini büyüttünüz duvarlarda,
boyu uzadı sandınız.
Hâlbuki ışık azaldıkça
her gölge devleşir.

Gerçeğin yüzüne perde çektiniz,
“ayıptır” diye fısıldadınız.
Asıl ayıbın,
ayıbı savunmak olduğunu
duymak istemediniz.

Adamlık dediniz
oysa adamlık,
sırt sıvazlamak değil;
yanlışa karşı dimdik durmaktır.
Bir dostu korumak uğruna
adaleti incitmek,
dostluğun değil, korkunun işidir.

Bir insanın dibine inmeye çalışırken
kendi derinliğinizi kaybettiniz.
Çünkü en karanlık dip,
başkasının suçuna sığınan
suskun yürektir.

Artık sözleri parlatmayın.
Hakikat cilayı sevmez.
Bir insan ya doğruda yürür
ya da kendi gölgesinde kaybolur.
21.02.2026
~ Gülay Özdemir ~