Gün boşalırken güneşin kucağından
Ayın bıktıran yalnızlığıyla karşılaşırım
Çare umarım yıldızlardan, kayıp giderler…
Rüzgâr inadına hafif, deniz bir o kadar sakin…
Sadece boş kayıklar, konuşurlar benimle
Dalgalarla yukarı ve aşağı, kıyısında iskelenin.
Ay ve ben, baş başa…
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta