ne kadar sevmiştik
hiç ayrılamayacak gibi duruyorduk
bu renksiz dünyadan
halbuki ne de aptalmışız
ölümün mucizesini bunca zaman anlamamışız
toprakla bir bütün olmanın güzelliğini
keşke sabahları yaşayıp geceleri ölsek
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




muhteşem bir final, kutluyorum Denizhan Arıcı. evet biz kardeşlik palavrasındayız . şiirinin başlığı 'realite' bile olsa yadırganmazdı. tebrikler
(tam puan benden)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta