Fakirliğime ve de garibanlığıma ilk defa hayıflanıyorum şimdi.
İlk defa hayatımı reddediyor ve de utanıyorum belki.
Belki diyorum çünkü bir de küçükken utanmışsam utanmışımdır.
Yalan olmasın şimdi.
Kolları bir karış küçük gelen, başkasının verdiği bir ceketle okula gitmek utandırmıştır belki.
Bir de utanmışsam yaşıtlarım top oynarken simit satmaktan utanmışımdır.
Ha bir de çok zengin ve de bir o kadar da güzel bir kıza aşık olup, karşısına yırtık bir ayakkabıyla çıkmanın utanmışlığını yaşamışımdır.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta