Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
mükemmel
biliyormusunuz....sevgili KAZ ÇOBANI 3 gündür antalya kemer deyim ve buradaki internet cafede internette tek yaptıkları chat yapmak olan bir sürü genç insan şiiri sevdi senin şiirlerini okudukça ....bana sordular ' ABİ SEN TANIYORMUSUN BU ABLAYI' diye.....'evet' dedim gururla ben tanıyorum ben şiire ve gerçek şaire aşık bir KAZ'ım tanımamak mümkün mü....YÜREĞİ GENİŞ HERKESİ TANIRIM BEN....AHHHHHH. NE YAZIK ÇOK AZ TANIDIĞIM VAR.......
...evet bir yürek çarpıntısı... bir türkü... bir ağıt... ama namuslu...itiraf eden... çözüm gösteren... inanan... saygılı... işte bir ozanın en az tanımı...
tebrikler...
Ne yapacaklarını biliyorlar..
İnsandaki atalet.. Aklı, kafası, hayatı karışık.. Ne yapacağını bilemiyor..
Bilmiş olsa insanda, kuş kanadı gibi pır pır uçar, ince belli karınca gibi hamarat olur.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta