Bakınca sokaklara
aç, sefil insanları görürüm,
Yorgun, ezgin, mahçup.
Girmek isterler dükkanlara
kapı ortasında kovulurlar.
Kendi kendime korkar,
halime şükrederim.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




keşke bu utancı hepimiz duysak ve insan olsak
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta