Utanır Söyleyemem Şiiri - Meryem Keskin

Sen Can özüm efulim, yüreğimin süruru,
Gel gül açsın baharım, bırak gayrı gururu.
Mah Cemal’in ay gibi, bakışları dupduru,
Bahçemdeki laleler, boyun büktü gel gayrı.
Kurudu erguvanlar, yaprak döktü gel gayrı.

Bir fırtına tuttu ki, savurdu attı beni,
Gök ağladı dal sustu, ummana kattı beni.
Soldu gül yandı bülbül, korda arattı beni,
Kuruttuğun güllerin, dikeni öze batar.
Her güzelin gönlünde, bir Sultan Fatih yatar.

Gönül sırça bir köşktür, destursuz giren yanar,
Karşımda narı-didem, cennetten bade sunar.
Dokunsam Cemal’ine, kokusu tene siner,
Sevmek ölmek arası, bir yerlerde bi-çarım.
Rüzgarınla savrulup, kaybolmaktan korkarım.

Sanırsın ki bu sevda, sadece hayal düştü,
Cemre senin gözüne, benim gönlüme düştü.
Bu yürek iflah olmaz, aşk dergahında pişti,
Okşayıver saçımı, yaslayıp dizlerine.
Aşkımın muhabbeti, dökülsün gözlerine.

Kır artık taş kalbine, vurulan zincirleri,
Kabuleyle gönülden, gelen cevahirleri.
Allah cennetine kor, sevdada mahirleri,
Yaram şifa bulurdu yâr eliyle sarılsa.
Ölüm korkutmaz beni, Canan gelip sarılsa.

Çok geç çıktın karşıma, ömür sonda kalp yorgun,
Beni yolda bırakır, zamansız gelen vurgun.
Lal olur konuşamaz, dilim kelama dargın,
Türkülerle şiirle, gönlünü eyleyemem.
Sorma bendeki seni, utanır söyleyemem.

…..Meryem Keskin…..
…..03.09.2025……
…..Muhammes…..

Süruru, hazin buruk mutluluk
Efulim, sevgili