Kimi bu âlemde gül gibi açar,
İnsan, insanlıktan her zaman kaçar.
Kimi düz ovada yolundan şaşar,
Yolu yamuk olan, yamaçtan utanır.
Kimi ilkbaharı kış gibi yaşar,
Azmi içinde olan dağları aşar.
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Çok güzel yazmişsiniz:) yüreğinize sağlık . son mısra ile çok güzel bir kapanış olmuş " dostu terkeden sırdan utanır"
İnsan esasında hep kendinden utanır
Teşekkür ederim sağolun..
Teşekkür ederim sağolun
Kaleminize saglik
Teşekkür ederim sağolun
Eğer biz insanlarla ilk karşılaşmadan sonra ikinci karşılaşmada yüzerde bir tebessüm bırakıyorsak İşte bu güzel bir şeydir bu.
Rabbin de hoşnutluğuna götürecektir.
İnşallah
Emeğinize sağlık hocam tebrik ederim saygılar sunarım
Güzel anlamlı bir şiir...
Selam saygı ve tebriklerimi sunuyorum...
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta