Utanıp Yaprağa Sarılmışım

Fânî ömrü heba kılmışım ben
Nefsin yolunda çokça yanılmışım ben
Cennet yurdundan dünyaya inip
Toprakla gözyaşın karıştırmışım ben

Emre muhalif bir adım attım anda
Hata tohumu düştü gönül bağında
Bir “olmaz” içre nice “olsun” boğanda
İsyan yükünü sırtlanmışım ben

Nur ile örtülü idi çıplaklığım
Haya elbisesi idi varlığım
Gözüm açılınca gördüm yokluğum
Utanıp yaprağa sarılmışım ben