Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
söyleyemiyorum sana
gelincik çiçeklerine benzediğini
gönlüme doğan ışık
oldugunu
içtiğim mübarek su gibi
aziz olduğunu
uzayıp giden bir yol gibisin
ardından koşsamda yetişemem sana
cesaretim yokki sana karşı
seni gördüğüm zaman
direncim kırılıyor
çözülüyor dizlerimin bağı
düşüyorum yere
sadece dudaklarım mırldıyor
seni seviyorum bir TaNeM
duygu yüklü bir calisma Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta