Utandım Şiiri - Kendi Halinde

Sabahın ilk saatleri.
Hafif bir meltem denizden,
Sessizliğinde şehir.
Bir kaç emekli yürüyüşte.
Balıkçılar sabırla bekleyişte,
Kimi oltasını yemlerken,
Yüreğimde bir ferah esinti.
Derken…
Bir çocuk başı avuçlarında,
Bağdaş kurmuş kaldırımda.
Ayaklar çıplak,
Dizler bereli,
Kucağında bir çıkın kareli.
O zeytin gözler…
Dalmış gitmiş dertli dertli.
Ah be çocuk…
Sırtında senden ağır yükler…
Saçlarını okşamamış sevgiler…
Uyutmamış masum ninniler…
Ah be hayat;
Sıcacık yatağından,
Annesinin kokulu koynundan
Alıp koparan.
İnsafsızlığın bu çocuğa da mı yetti.
Ah ben…
İyileşen yaralarımdan,
Gömdüğüm özlemlerimden,
Huzur esen gönlümden..
Utandım.
Ben ömrümün son demlerinde
Sen daha yaşanacak dertlerde…

22.7.2026