Üşüyorum Şiiri - Cemal Şener

kıştan değil
Rüzgârdan değil
Karın gecenin üstüne düşüşünden
Hiç de değil

Adımı anmadığın anlarda
Sesin sustuğunda
Gözlerim duvara çarptığında
Sensizlikten
Üşüyorum sevgilim

Ellerim ceplerimde değil
Ellerim yokmuş gibi
Avucumda sadece
senin sıcaklığın eksik
Bedenim titriyor sevgilim

Sobası yanmayan bir ev gibiyim
Kapı aralarından
Soğuğun nefesi içimi kemiriyor
Adeta
Sensizlik iliklerime kadar işliyor

Bir bakışın yetmiyor
buradayım”
demen gerekiyor sevgilim

insan sevdiğine
sadece varlığını değil
sıcaklığını da borçludur
Mesafeden
daha soğuk olan şey
Sensizlik v yalnızlık
Sevgilim

Gece uzun ve ağır
Uyku girmiyor gözlerime
Kirpiklerim yerinden
fırlayacak gibi
Burnumun ucu donuyor
sevgilim

Seni düşünerek
Isınmaya çalışıyorum
Gene düşüncelerime
Esir düştüm
Buz tutmuş kalbim
paramparça
Sevgilim

Üşüyorum sevgilim
Belki de kış değil
Bu bir Istırap

Şimdi anladım
Galiba
Bu bir aşk