31 aralık yılın son günü
Havada kar tanesi yer bir okadar soğuk
Gazzede yalın ayaklı çocuklar sesleri boğuk
Haykırrırken buz tutmuş feryatlarla
Duyulmaz çığlıkları,çırpınışları
Ne üste elbise, ne başta çatı
Duyulmaz çığlıklar kalpler çok katı
Sımsıcak odamda üşüyorum
Buz tutmuş yüreğim soba başında
Konuşamaz titrek çenem
Birbirine vurunca dişlerim
Yakarken sğuğun ayazı bütün bedenimi
Sıcacık odam da ben üşüyorum.
Görenler duyarsız bu manzaraya
İnsanız görünürde ama
Ne merhamet kalmış ne haya
Şikayetim var yarab
Sitemim sana değil haşa
Yüzüm yok el açıp yalvarmaya
Kimsesizlerin sesi sensin yarab
Senden başka kimseler bakmaz bu davaya
Hilmi Atasever
Kayıt Tarihi : 31.12.2025 14:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Gazzeli çocukların gözleri
yeşil ve siyah,
göklerde asılı kalmış bir ah.kendi köklerinde ezeli tutsak,
cennete yakın, düşlere uzak.kömür gibi kirpiklerine
karanlığın ayazı vurur;
kırmızı gölgelerde
incecik gelincikler üşür.öksüz yaşlar
derinlerden,
soğuk yanaklara isli izler düşürür.körpe renkleri,
ıssız kuytularda
tılsımlı kelimeler büyütür.suskun göz bebekleri;
yalnız ve susuz.tenhasında
beyaz güvercinler,
kanatlarında kadim tekbirler,
ölüme meydan okur.hepsi inadına güzel,
inadına korkusuz.yeşil ve siyah,
bir ah;
göklerde asılı.
son asrın lanetinden yorgun güzel,
cennetten ebedi alacaklı...
TÜM YORUMLAR (1)