Üşüyorum…
Sızarsam yine kanepede, üstümü ört anne.
Biliyorum soracaksın yine 'neden suratın asık? ' diye
Bu akşam sorma anne...
Sen sorma ben de anlatmayayım boş yere.
İçimden kendime anlatıp duruyorum zaten.
Delirmek üzereyim, yitecek kalan üç kuruşluk aklım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta