Üşüyorum nedenini bilmiyorum ama çok üşüyorum...
Çaresizliğimmi,acılarımmı üşütüyor beni anlayamıyorum...
Karanlık uçsuz,bucaksız karanlık korkuyorum...
Okadar büyük korku var ki içimde kıvranıyorum...
Çaresizim git,gide düşüyorum sonsuzluk okadar yakın ki içine alıyor beni korkuyorum...
Korkum kendime değil yavrularıma onlar için bu son çırpınışlarım....
Ben yukarı çıkmak istedikçe aşağıya çekiyorlar beni,bitti artık boşuna çabalama der gibi...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta