üşüyordum....
karlarda yavaş yavaş kaybolan dostluk izleri
ve umuda dair bir sis ti bu kent kaplayan
o anda..
ayaklarımın esiri olmuş beynim ile erişilmez bir savaştaydım
korkularımı kırık ümitlerden yaptığım kafeste saklayarak..
ve sensiz geçen ama senden bahseden ezgileri mırılıdanarak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta