Üşüyen bir ruh gibi hayatın sislerinde kaybolmuşken
Ne haliç yalnızlığımı anlıyor, ne taşlı tarlanın toprak yolları
Ne aşkının sarhoşluğu ne de içimde çalan müziğin
Sensizlikte cam üstünde kayan hatıraların yabancılığında
Hayat merdivenlerinde sıkışıyorum
Sana olan mecburiyetimin köleliğinde
Zapt edilmeyen şiirim,çıplak ruhumun heykeli
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta