Üşüyen parmaklar şiir Şiiri - Leylaa Ecrin

🌑 ÜŞÜYEN PARMAKLAR ŞİİR🌑

Düşünsene…
Çiçeğin rengini görüyorsun,
kokusu dokunuyor ruhuna,
güzelliği içini titretip yakıyor…
ama elin yetişmiyor.
Tutamıyorsun,
dokunamıyorsun,
aramızda görünmez bir duvar var sanki,
o duvar kalbini soğuk bir taş gibi sıkıyor.
Ve işte o zaman
elin kaleme uzanıyor…
İçinde volkan kaynar
ama parmakların üşür;
yangınla buzun arasında sıkışmış bir yürek gibi.
Yüreğinde
sayfalar kadar uzun cümleler var
ama dilin kendi acısına yenik düşer,
kekeme olur, susar.
Çünkü bazı kelimeler
acıya dokunmaya çekinir.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Ama gözler…
gözler insanı ele verir.
Sen saklasan da,
sen inkar etsen de
gözlerin haykırır içindeki volkanı
ateş olmuş harfler hedefe doğru yürür
yanarak, üşüyerek, parçalanarak…
Kalemin ucunda toplanır bütün kırgınlıkların.
Her cümle içinden bir parça koparır,
her nokta bir kalp çarpıntısıdır,
her virgül nefes almakta zorlanan ruhundur.
Sen yazdıkça anlarsın ki:
Ulaşamadığın şeyler
en çok acıtanlardır.
Dokunamadığın çiçek,
konuşamadığın duygu,
bitiremediğin cümle,
adını koyamadığın yara…

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Hepsi birikir
içinde ağır bir gece olur.
Gecenin ortasında
yanan ama üşüyen bir yürek gibi
yalnız kalırsın kelimelerinle.
Kalemin aslında bir sığınakmış
kimseye anlatamadığın acılar
yıllardır orada saklıymış.
Her kelime
içindeki karanlığa inen bir merdiven basamağıdır.
İndikçe
sessizliğin büyüdüğünü hissedersin;
ama yine de yazarsın,
çünkü susmak içini daha çok ezer.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Bazen mesele
bir çiçeğe uzanamamak değildir;
bazen kendi yarana bile dokunamamaktır.
Kimse bilmez
dokunamadığın her şeyin seni nasıl tükettiğini.
Ve sonra anlarsın…
Bazı çiçekler dokunamadığın hâlde ömrün olur,
bazı duygular söyleyemediğin hâlde kaderin.
İçindeki volkan ne kadar yansa da
parmakların ne kadar üşüse de
yüreğin tamamlanmaz.
Çünkü eksik bırakan hayat değil…
Ulaşamadığın şeylerdir seni en çok yaralayan.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Böylece kapatırsın defteri,
kalemin ucunda titreyen son kelimeyle.
Bir nefes alırsın,
ama o nefes bile ağır gelir göğsüne.
Ve bilirsin ki:
Bu hikâyede hep yarım kalan sen oldun
tamamlanmayan cümlelerinle,
uzanamayan ellerinle,
içine sığmayan yüklerinle.
Yine de yazarsın.
Çünkü yazmak,
yetişemediğin her şeye
son bir kez dokunma çabandır.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆