Yine perdeyi açtığımda seni gördüm.
Karşımdaydın sanki hiç gitmemiş gibi.
Olabildiğince uzatmak istedim ellerimi,
Bir an için seni tutabileceğimi düşündüm.
Hayalinin peşine takılıp giderken,
Gittiğin günki rüzgarla üşüdüm.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta