Üstüme kapanan Şiiri - Toprak Eren Akpınar

Havlayan köpekler kadar çirkin bir gecede
Gözlerim kan çanağı, kalbimde ağrı.
Gözlerim; bildiğimi göremeyen gözlerim.

Kaçan uykuların ortasında, rahatsız edici o çirkin gece.
Yalnızlık yine girdi yatağıma koynumda çırılçıplak yatıyor kolları,
göğsümün üstünde.
Yabancı olması gereken bu yerde benden daha çok ev sahibi.

Kıpırdarsam gıcırdıyor gece benimle birlikte.
Dışarıda köpekler hâlâ bağırıyor;
adımı zikrediyorlar sanki, yanlış bir biçimde.

Yalnızlık kadın, kollarını boynuma doluyor,
kulağıma “alış” diye fısıldayıp
öpücükler konduruyor boynuma.

Köpekler hâlâ bağırıyor, sesleri duvarları tırmalıyor.
Adımı yanlış söylüyorlar yine de dönüp bakıyorum.

Yalnızlık çıplak kadın: göğsümde sıcak bir ağırlık.
Nefesimi sayıyor; yere düşmemi bekliyor.
Alışkanlığın merhametini gösteriyor bana:
düştüğümde beni tutmayacak, üstüme kapanacak.

Soğuk bir kış gecesinde ağır bir yorgan gibi değil;
sabahı içeriye almayacak.
Benim yerime nefes alacak, benim yerime duyacak ve hissedecek.

Ve ben, bildiğimi göremeyen gözlerimle,
karanlığa alıştığımı sanacağım.