Üstüme Gelmeyin Artık Şiiri - Baki Ortak

Ne olur...
Üstüme gelmeyin artık…
Bazen insanın içindeki yorgunluk,
dışarıdan görünen gölgesinden daha büyüktür.
Bir omza kaç dağ sığar,
bir kalbe kaç sessizlik,
bir geceye kaç ömür çöker
kimse bilmez…

Ben bugün kendi içime düştüm.
Sesim kısık, gözüm ıslak,
gülüşüm kırık bir cam parçası gibi
elden ele dolaşıyor yüzümde.
Hiçbir söz iyi gelmiyor,
hiçbir bakış hafifletmiyor yükümü.

Ne olur…
Üstüme gelmeyin artık.
Yaralı bir kuş nasıl savunmasızsa,
ben de öyleyim işte.
Sesinizi yükseltmeyin,
adımı fazla anmayın,
kalbimin perdesi ince,
bir dokunsanız paramparça olacak gibi.

Bu dünya bazen çok kalabalık,
çok gürültülü, çok hoyrat.
Bense yüreğini sessizliğe yaslamaya çalışan
yalnız bir yolcuyum bu akşam.
Kendime bile ağır gelen bir hüznüm var,
kimseye pay etmeden
içime katıyorum.

Şimdi konuşmayayım,
şimdi susayım,
şimdi gözlerime dokunmayın.
Bırakın kendi ateşimde biraz daha yanayım,
belki kül olunca
acım hafifler.

İnsanın kırıldığı yerden
yeni bir hayat büyür derler.
Belki doğru,
belki değil…
Ama şu an kırıldığımla kalmak istiyorum,
tamir edilmeden,
anlatılmadan,
zorlanmadan…

Ne olur üstüme gelmeyin artık.
Bir söz, bir soru, bir öğüt…
Hepsi diken gibi batıyor şu kalbime.
Ben yalnızca
sessizliğin bana dokunmasına izin veriyorum.
Biraz zaman,
biraz nefes,
biraz gölge yeter bana.

Ve işte tam burada,
bu karanlığın en derin yerinde
kendi kalemimle mühürlüyorum bu hâli…

…Kul Ortak…
diyerek bırakıyorum dizelerimi geceye.

KUL ORTAK