Selamünaleyküm can, iki bin on sene,*
Yirmi yedi Kasım güz, Cumartesi yine.*
**
Yolcuyuz ömür boyu, evvel ruh yol alır,*
Rahme düşer gül beden, göverir kol alır.*
**
Şefkat görür gül yolcu, dünyaya göz açar,*
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta