Uslan gönül bu sondu.
Bilmem kaç gece zehir zemberekti.
Odamın ışığı sendin, can sen, canımı çalan sendin.
Haksızlar bulut olmuştu yağıyordu yüreğime.
Ve ben seni kabuslarımdan yarım kalan gecelerin hatırında gizledim.
Uykularıma karlar yağdı yine seni bekledim.
Yirmilerimin sonunda aşkın tuhafıyla bakıştım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta