Derin kuyu renginde karanlığı akşamın,
Sildi gözyaşlarımı dibinde bir duvarın.
Simsiyah karanlıkta rüzgârın iç çekmesi,
Kaldı hıçkırık gibi göğsünde Üsküdar'ın
Bir köhne meyhânede ürperten başıboşluk,
Kadehlerden kalplere sindi bir anda hoşluk
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




işte şiir...tebrikler...çok güzeldi....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta