Sözün giysisini çıkardım dilden,
Ne bir sitem kaldı ne içimde ah.
Dünyanın yükünü düşürdüm elden,
Ne bir sevabım var ne artık günah.
Gözümün önünden çekildi perde,
Ne gurur tacı var ne şan, ne şöhret.
Bütün kavgalarım bitti o yerde,
Şimdi her zerreye derin bir hayret.
Çıplağım; ne dünün gölgesi bende,
Ne yarın kokan o yalan vaatler.
Bir nefeslik canım fani bedende,
Hükmünü yitirdi bütün saatler.
Unuttum adımı, sildim sıfatı,
Toprağın bağrında yalınayak ben.
Yıktım içimdeki o sahte tahtı,
Eridim ummanda, sıyrıldım tenden.
Ne alkış isterim ne acı ağıt,
Bir rüzgar önünde esen yaprağım.
Ömrüm ki bomboş, yazılmamış kağıt,
Gökyüzü evimdir, kendim toprağım.
Kimsin diye sorma, özüm sessizlik,
Ne bir mülke kulum ne isme iye.
En büyük zenginlik meğer üryanlık,
Bıraktım kendimi o sevgiliye.
ENGİN TOPKAN (02.17.2025)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 30.06.2026 06:28:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
