Ala şafaktı düştük yollara
Kimimiz gündeliğe
Kimimiz demir dövmeye
Kimimiz çocuktuk yüreğimiz ellerimizden büyüktü
Kimimiz soluduk madenlerde sülfürü
Gün doğdu yerin binlerce metre altındaydık
Gün battı ay ışığını misafir edemedik düşlerimize
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiirinizi beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta