Unutursun... Şiiri - Döndü Dülger

Unutursun…
Hiç bu yolların tozunu yutmamış gibi.
Hiç gönlünü defalarca dârâ çekmemiş gibi.
Hiç kışın ortasında cayır cayır yanmamış gibi olur,
Unutursun.

Bir sabah uyanırsın,
Acının adını koymazsın bu defa.
Sokaklar seni tanımaz,
Sen de onlara borçlu hissetmezsin kendini.
Bir zamanlar içini titreten ne varsa,
Sanki başkasının hikâyesiymiş gibi uzaktan bakarsın.
O yangınlar, o yeminler,
Gecenin üçünde edilen o dualar…
Hepsi bir sis gibi dağılır.
Unutursun.

Kazananı olmadığına yüreğini ikna edersin.
Haklı çıkmanın kimseyi iyileştirmediğini anlarsın.
Bir çöküşün küllerinden sessizce yürür,
Bağırmadan iyileşmeye azmedersin.
İçindeki mahkemeyi kapatıp
Hâkimi de sanığı da serbest bırakırsın.
Kinle mühürlediğin kapıları
Bir bir aralarsın.
Unutursun...

Ve bir gün fark edersin;
Artık adını anınca kalbin sıkışmıyor.
Yollar gözünü korkutmuyor.
Kışa merhaba demek seni yormuyor.
Mevsimler senden alacaklı değil artık.
Gece omzuna çökse bile aldırmıyorsun.
İşte o zaman unutursun.
Yok sayarak değil,
Yarayı kanatmadan,
Hatıraları ağlatmadan,
Gökyüzünde ki hüzün perdesi sıyırıp,
Batan güneşini göğüne kondurup,
Unutursun...
Ve gün gelir kendini de affeder,
Unutursun....
Döndü Dülger