Unutuluşun Kıyısında Şiiri - Hamit Atay

Unutuluşun Kıyısında

Bir adım ötesi belirsizlik,
Bir adım gerisi hatıralar…
Ve ben,
Unutuluşun kıyısında bekliyorum
Kendi geçmişimle yüzleşirken.

Anılar ağır bir taş gibi düşüyor omuzlarıma,
Sevdiklerim, gidenler, terk edenler…
Hepsi birer gölge gibi yanımda,
Ne bırakıyorlar, ne gidiyorlar.

Zaman bile sessiz kalıyor,
Ne geçmişi geri getiriyor,
Ne de yaraları siliyor.
Sadece bakıyor…
Beni ve kırık dökük benliğimi.

Unutuluşun kıyısında öğrendim:
Sessizlik bazen en gürültülü çığlıktır,
Gözyaşı bazen en derin sessizliktir,
Ve yalnızlık, en yakın dosttur bazen.

Ama hâlâ bekliyorum…
Belki bir gün,
Unutuluşun suları beni değil,
Yalnızca acıları süpürecek.
Ve ben,
Yeniden duracağım bu kıyıda,
Kendi hatıralarımın efendisi olarak.

Unutuluşun kıyısında,
Kendi gölgemle konuştum,
Kendi yüreğimle hesaplaştım,
Ve öğrendim ki:
Her son, bir başlangıç saklar.
Hamit Atay