Gidiyoruz bir rüzgâr gibi, bir ırmak gibi
Hayallerimiz dünyada daha gerçek kalıyor
Kalıyoruz bir dostun hayaline mahkûm gibi
Yalnız çürüyen cesetlerimiz unutuluyor
Ve unutuluyor göz renklerimiz saç tellerimiz
Zamanla bir çukurun içinde çürürken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta