Ne adımız geçti yan yana, ne yollarımız kesişti,
aynı sessizliğin içinde büyüdü kalplerimiz.
İki çocukluk fotoğrafı gibi solgun,
iki kırık oyuncak gibi birbirimize yaslandık.
Biz, eski bir sakızın kaybolan kokusuyduk,
şeker kavanozunun dibinde unutulmuş son akide gibi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta